ديريست تا ز دست غمت جان نمي‌بريم

شاعر : اوحدي مراغه اي

وقتست کز وصال تو جاني بپروريمديريست تا ز دست غمت جان نمي‌بريم
اين مايه بس که: ياد تو در خاطر آوريمنه‌نه، چه جاي وصل؟ که ما را ز روزگار
در سايه‌ي تو هم نگذارد که بنگريمآن چتر سلطنت، که تو در سر کشيده‌اي
همچون هلال عيد ببينيم و بگذريمعيديست هر به ماهي اگر ابروي ترا
تا بنگري که: بي‌تو چه خونابه ميخوريم؟روزي به بزم و مجلس ما در نيامدي
تا نامه مي‌نويسد و ما جامه مي‌دريماحول ما، کجاست، دبيري که بشنود
کامروز مدتيست که در بند کافريماز ما کسي به هيچ مسلمان خبر نکرد:
کان را بهر بها که تو گويي همي‌خريمناز ترا کجاست خريدار به ز ما؟
ايدون گمان بري تو که هر روز بهتريمهر روز رنج ما ز فراقت بتر شود
در گوش کرده حلقه و چون حلقه بر دريمگوشي بما نداشته‌اي هيچ بار و ما
با ياد گفتهاي تو در شهد و شکريمما را، اگر چه صد سخن تلخ گفته‌اي
باشد که: با وصال تو روزي به سر بريمصد شب گريستيم ز هجرت چو اوحدي